Berichten geplaatst onder 'Contracten en algemene voorwaarden'
02-09-2010
In het vorige deel van de ‘wanbetaler op zwart’ ging het om vergelijkbare overeenkomsten waar een duidelijke samenhang tussen bestaat. Bij dergelijke overeenkomsten kunnen ook de verplichtingen voor de andere (wel betaalde) vergelijkbare diensten worden opgeschort, zij het dat dit wel naar omstandigheden redelijk moet zijn.
Stel nu dat de klant verschillende overeenkomsten heeft lopen, een hostingpakket en een aantal domeinnamen. Als de klant zijn hostingpakket niet betaalt, mag je in dit geval dan ook je verplichtingen met betrekking tot de domeinnamen opschorten?
Lees deel 2 over het opschortingsrecht voor hosters bij ISPam.nl.
31-08-2010
“We do our best to keep Facebook safe, but we cannot guarantee it.” zeggen de gebruiksvoorwaarden van de sociale-netwerksite. Dat blijkt maar weer. Drie moorden zijn reeds gepleegd en naar het lijkt naar aanleiding van een dodenlijst op Facebook. De lijst waarschuwt 69 jongeren uit Puerto Asis, Zuid-Columbia, dat zij de stad moeten verlaten om het er levend vanaf te brengen. Onlangs is er een nieuwe dodenlijst verschenen waarop 31 meisjes staan. Volgens de lokale politie zou de lijst mogelijk geplaatst zijn door een drugsbende genaamd ‘de stoppels’.
Mocht u ook een sociale-netwerksite met User Generated Content (“UGC”) beheren dan is het raadzaam goede gebruiksvoorwaarden op te (laten) stellen en daarbij alle regels omtrent de inhoud en het beschikbaar stellen van de voorwaarden na te leven. Alleen dan kunt u de gebruikers eraan houden. In het onderhavige geval is het nog maar de vraag of Facebook de plaatser van de dodenlijst aan haar gebruiksvoorwaarden kan houden. Op het moment dat een gebruiker van Facebook een Account aanmaakt moet er een overeenkomst tot stand komt waarbij de gebruiker toezegt zich aan de gebruiksvoorwaarden te houden. Echter, een voorwaarde voor het tot stand komen van een elektronische overeenkomst is het informeren over de talen waarin de overeenkomst kan worden gesloten (artikel 6:227b lid 1 onder d BW). Facebook geeft niet ondubbelzinnig en duidelijk aan in welke talen de overeenkomst gesloten kan worden op het aanmeldscherm, het wordt zelfs helemaal niet aangegeven. Wel staat er boven de Gebruiksvoorwaarden dat deze zijn opgesteld in het Amerikaans-Engels maar dat is niet voldoende.
Naar Nederlands recht kan de drugsbende dus de lijst op Facebook zetten zonder dat zij rekening hoeven houden met de gebruiksvoorwaarden. Het is Facebook aan te bevelen het een en ander te veranderen.
Er kan niet van een sociaal netwerk met UGC zoals Facebook geëist worden dat zij al de geplaatste content van te voren controleren. Naast het feit dat dit onredelijk bezwarend is voor Facebook, kan dit ook zelfcensuur in de hand werken en daarmee een gevaar vormen voor de vrijheid van meningsuiting.
Of Facebook gevrijwaard is van privaatrechtelijke aansprakelijkheid voor de content die zij publiceren is niet helemaal zeker. Artikel 6:196c lid 4 BW is alleen van toepassing indien de aanbieder van het social network zich totaal afzijdig houdt van de inhoud. Het strafrecht eist voor een overeenkomstige vrijwaring dat de ‘tussenpersoon’ zich niet mengt in de inhoud. Naar mijn mening valt het sociale platform hier wel onder.
Facebook heeft immers vooraf geen invloed op wat mensen op het platform plaatsen en mengt zich hier ook niet in. Facebook hanteert wel een redelijke notice & takedown (hierna: “NTD”) procedure waarmee gewezen kan worden op onrechtmatige gegevens. Hierdoor komen we bij het tweede vereiste voor de vrijwaring: om de vrijwaring te doen gelden moet Facebook niet weten of behoren te weten van de onrechtmatige gegevens. Op het moment dat er een melding wordt gemaakt moet Facebook wel handelen om niet privaatrechtelijk aansprakelijk te worden, prompt handelen keert immers ook nog het tij.
Op het moment dat u, een UGC-provider, een ‘notice to takedown’ krijgt met betrekking tot een dergelijke lijst kunt u het beste de politie hiervan op de hoogte stellen en de lijst blokkeren indien het werkelijk om zo een lijst gaat. Het advies is niet verwijderen daar de opsporing van de plaatser daardoor bemoeilijkt wordt. Daarnaast wordt terugdraaien dan ook onmogelijk mocht u het bij het verkeerde eind hebben gehad. U kunt zich nu al voorbereiden op zo een Notice door een goede NTD-procedure te implementeren en deze ook naar buiten toe kenbaar te maken.
27-08-2010
De mislukte bouw van een nieuw ledenportaal kost de VVD een paar honderd duizend euro. Dat blijkt uit een uitspraak van de Rotterdamse rechtbank na een al jaren lopende procedure. Hoewel ook de rechter van mening is dat leverancier Perfect Database zijn verplichtingen niet is nagekomen wegens overschrijding van de overeengekomen fatale termijn, zorgen de algemene voorwaarden er voor dat de vergoeding voor reeds verrichte werkzaamheden verschuldigd blijft.
19-08-2010
Als een klant met wie je een hostingcontract hebt afgesloten zijn rekening niet betaalt, kun je hem vragen om dat alsnog te doen. Als beleefd vragen niet helpt, kun je hem aanmanen en daarna via de rechter tot betaling verplichten. Die route is echter langdurig en onzeker. Er is echter nog een andere manier: het opschortingsrecht. Dit houdt in dat wanneer een klant niet betaalt voor zijn hosting, je het recht hebt om bijvoorbeeld de toegang tot zijn website te blokkeren. Het idee is dat je hiermee pressie kan uitoefenen op de klant om zijn rekening alsnog te voldoen.
Lees meer over het opschortingsrecht voor voor hosters bij ISPam.nl.
28-06-2010
In dat geval handelt u in strijd met de wet. De wet verbiedt u namelijk consumenten te verplichten tot betaling van meer dan 50% voordat het product wordt afgeleverd. U moet altijd minstens één betaalmogelijkheid aanbieden waarmee men achteraf kan betalen.
In de wet wordt als uitgangspunt genomen dat een koper zijn producten betaalt bij de aflevering. De consumentkoper mag bovendien niet verplicht worden om meer dan 50% vooruit te betalen. In principe is het toegestaan om afwijkende afspraken over het moment van betaling te maken. Van de regel dat de consumentkoper niet verplicht kan worden tot vooruitbetaling van meer dan 50% van het bedrag, mag echter niet worden afgeweken in de algemene voorwaarden van de verkoper. Alleen als met een individuele consument een afwijkende afspraak wordt gemaakt, is dit toegestaan.
Als een webwinkelier op zijn website heeft staan dat bijvoorbeeld alleen met iDEAL of overboeking vooraf kan worden betaald, dan wordt dit gezien als een algemene voorwaarde, ook als dit niet expliciet zo wordt genoemd. Het is namelijk een bepaling die voor alle klanten van die webwinkel geldt. De webwinkelier handelt in dat geval in strijd met de wet, hij verplicht de consument dan in een ‘algemene voorwaarde’ tot volledige betaling vooraf.
Heeft u als webwinkelier nu een probleem als u ook betaalmogelijkheden vooraf wilt aanbieden? Nee, als de consument in het bestelproces kan kiezen voor ten minste één mogelijkheid tot betaling (van minimaal 50% van het totale bedrag) achteraf of bij aflevering, dan wordt hij niet verplicht tot vooruitbetaling. Kiest hij voor vooruitbetaling, dan maakt hij in feite een individuele afspraak met de verkoper om vooraf te betalen. Hij wordt dan niet gedwongen om vooraf te betalen.
De meest bekende en meest gebruikte mogelijkheden voor betaling achteraf zijn levering op rekening (betaling achteraf per acceptgiro) en levering onder rembours. Ook creditcardbetaling kan onder omstandigheden betaling achteraf inhouden, maar alleen als met de creditcardmaatschappij wordt afgesproken dat de afschrijving pas na aflevering van het product zal plaatsvinden en deze afspraak ook duidelijk wordt gecommuniceerd aan de consument. Pas dan weet de consument immers dat hij ook een keuze heeft voor betaling achteraf. Betalen bij afhalen is echter zelden een geschikte mogelijkheid.
Overigens geldt het verbod op het verplichten tot volledige vooruitbetaling alleen voor verkoop van producten. Biedt u in uw webwinkel alleen diensten aan, dan mag u wel volledige vooruitbetaling eisen.
21-06-2010
Het blijft voor veel webwinkeliers een lastig punt: welke betaalmogelijkheden moet ik allemaal aanbieden? Met name het verbod om de consument te verplichten tot volledige vooruitbetaling is voor veel webwinkeliers een lastig aspect. Hoe zit het nu precies als u als webwinkelier de mogelijkheid tot betaling bij afhalen aanbiedt: is dit voldoende om te gelden als betaling achteraf?
De Nederlandse wet verbiedt het verplichten van consumenten tot vooruitbetaling van meer dan 50% bij de aankoop van producten. Van deze regel mag niet worden afgeweken in de algemene voorwaarden, maar wel als daar een individuele afspraak over gemaakt wordt met de consument. Dit is het geval als de consument in het bestelproces kan kiezen voor verschillende betaalmethoden, waaronder minstens één betaalmethode waarbij de consument minimaal 50% van het bedrag bij of na aflevering mag betalen. U mag als webwinkelier dan uiteraard zelf kiezen welke betaalmethode die geen (volledige) vooruitbetaling inhoudt u wilt aanbieden.
Het is de vraag of ook het aanbieden van de betaalmogelijkheid ‘betalen bij afhalen’, voldoende is om niet in strijd met het verbod te handelen. Hoewel het duidelijk is dat de consument in dat geval niet verplicht wordt tot betaling vooraf (want hij betaalt bij het ophalen), is het de vraag of het hem in dat geval niet zo lastig wordt gemaakt, dat hij in de praktijk er alsnog toe verplicht wordt om te kiezen voor betaling vooraf. De consument kiest er immers niet voor niets voor om via internet te bestellen, en zal er misschien maar weinig voor voelen om alsnog de deur uit te moeten om het product op te halen. Ook kan het afhaalpunt zodanig ver van zijn woonplaats liggen, dat de tijd en de kosten die het ophalen van het product met zich meebrengt zo bezwaarlijk zijn, dat de consument daar sowieso niet voor zal willen kiezen.
De wet biedt op dit punt geen duidelijkheid en ook in de rechtspraak is (nog) niet op deze vraag ingegaan. Wel zijn er andere uitspraken geweest over het verbod om consumenten te verplichten tot (volledige) vooruitbetaling. In de zaak HCC/Dell ging het om de vraag of met enkel het aanbieden van de mogelijkheid betaling met een creditcard, in strijd wordt gehandeld met het verbod op volledige vooruitbetaling. In dit geval vond het hof met name het feit ging om koop op afstand en betaling dan vaak met een creditcard geschiedt van belang. Ook hield het hof rekening met het feit dat het type consument waarmee Dell de koopovereenkomsten sluit over het algemeen in staat zal zijn en bereid zal zijn om te betalen met een creditcard. Daarom vond het hof in dit geval dat Dell de wet niet schond.
Bij koop of afstand zal betaling bij afhalen daarentegen geen gebruikelijk middel van betaling zijn. Het idee van een webwinkel is vaak juist dat je ‘vanuit je luie stoel’ kan winkelen. Naar de winkel gaan om het product af te halen en betalen past daar niet in. Dit wijst er m.i. op dat er niet te snel van uit moet worden gegaan dat het aanbieden van de mogelijkheid ‘betalen bij afhalen’ voldoende is om niet in strijd met het verbod op vooruitbetaling te handelen.
Ook de belangen van de consument worden meegewogen. In het geval van betalen bij afhalen is naar mijn mening met name de moeite die de consument moet doen van belang. Heeft een webwinkel heel veel afhaalpunten, dan zal de consument niet ver hoeven reizen, en is het feit dat hij alleen achteraf kan betalen minder bezwaarlijk. Heeft een webwinkel daarentegen maar één afhaalpunt, bijvoorbeeld op Texel, dan zal het voor het gros van de consumenten zeer bezwaarlijk zijn om over te gaan tot afhalen en zal hij zich ‘gedwongen’ voelen om te kiezen voor betaling vooraf. In dat geval zal er snel sprake zijn van een bepaling die tot onredelijke resultaten leidt.
Wij bevelen daarom de volgende vuistregels aan:
- het aanbieden van de mogelijkheid ‘betalen bij afhalen’ als enige betaalmogelijkheid achteraf is niet voldoende om te voldoen aan de wet,
- tenzij er zeer veel afhaalpunten zijn (‘op iedere hoek van de straat’), zodat het de consument een heel geringe inspanning moet doen om toch achteraf te kunnen betalen en hij zich dus niet ‘gedwongen’ voelt om te kiezen voor vooruitbetaling.
In het grootste gedeelte van de gevallen zal ‘betalen bij afhalen’ dus niet voldoende zijn. Om zeker te zijn dat u voldoet aan de wettelijke eisen, is het daarom aan te bevelen te kiezen voor een andere betaalmogelijkheid die geen vooruitbetaling inhoudt, zoals rembours of levering op rekening.
14-06-2010
Als een consument iets bestelt bij een webwinkel, heeft hij het recht kosteloos de bestelling te annuleren en het product terug te zenden. Dit recht moet binnen zeven werkdagen na ontvangst worden uitgeoefend; bij Thuiswinkel.org-leden geldt zelfs een termijn van veertien dagen. U als winkelier moet de consument hierover expliciet informeren. Doet u dat niet, dan wordt deze termijn verlengd naar maar liefst drie maanden. De rechtspraak is erg streng: u moet precies melden om welke termijn het gaat en wat de rechten van de consument zijn om te voorkomen dat de consument zomaar drie maanden lang kan annuleren.
Omdat de regels rond webwinkelen nog niet bij iedereen bekend zijn, eist de wet dat u als winkelier de consument informeert over de toepasselijke termijn om te mogen annuleren. Dat moet heel expliciet en duidelijk, zo blijkt uit de rechtspraak.
Vorige week nog werd Scarlet in het ongelijk gesteld nadat een consument een bestelling had geannuleerd op grond van de Wet Koop op Afstand. Scarlet had in haar brief het volgende gezegd:
“Mochten deze gegevens niet juist zijn, dan kunt u wijzigingen of correcties binnen zeven werkdagen na dagtekening van deze brief aan Scarlet doorgeven via telefoonnummer (..)”
Dit vond de rechter echter onvoldoende. Een consument zal hieruit niet begrijpen dat hij ook mag opzeggen in die zeven werkdagen. Dat is immers heel wat anders dan gegevens corrigeren. Scarlet had daarmee de consument niet goed voorgelicht, zodat deze zich mocht beroepen op de drie maanden opzegtermijn.
Let er in uw communicatie dus op dat er expliciet een zin bij staat met het woord “opzeggen”, “annuleren”, “ontbinden” of iets dergelijks en dat daarin een periode van zeven werkdagen genoemd wordt. (U moest eens weten hoe vaak men gewoon “dagen” zegt). U mag natuurlijk een langere periode geven als u dat graag wilt.
Ook moet de informatie natuurlijk kloppen. In 2009 werd KPN beboet omdat zij rekenden met zeven dagen vanaf dagtekening van de brief, in plaats van vanaf ontvangst van de brief.
05-02-2010
Oneerlijke handelspraktijken online: een belangrijk punt waarop de Consumentenautoriteit zich de komende twee jaar zal gaan richten. Bijzondere aandacht krijgen online reclame voor sms-diensten en doorverkoop van toegangsbewijzen en concertkaarten. Verder zullen online datingsdiensten en bedrijven die reclame maken via sociale netwerksites onder de loep worden genomen. Ook alle andere online ondernemers die zich op consumenten richten moeten zich uiteraard aan de regels over oneerlijke handelspraktijken houden.
Als ondernemingen zich niet aan de regels over oneerlijke handelspraktijken houden kan de CA (of in geval van financiële diensten de Autoriteit Financiële Markten) een administratieve boete van maximaal € 450.000 euro of een last onder dwangsom opleggen. Dit gebeurt ook werkelijk: in 2009 werden aanbieders van SMS-diensten beboet met tonnen aan boetes.
Van een oneerlijke handelspraktijk is sprake indien u de consument op zo een manier benadert, dat hij op oneerlijke wijze wordt of kan worden beïnvloed in zijn afweging om wel of geen overeenkomst met u aan te gaan. U kunt daarbij bijvoorbeeld denken aan het niet of onvoldoende duidelijk vermelden van bijkomende kosten in de prijs, het weglaten van belangrijke informatie over het product en agressieve werving van nieuwe klanten.
In de wet staan, naast de algemene regels over oneerlijke handelspraktijken, ook twee zwarte lijsten. Op deze lijsten zijn misleidende en agressieve handelspraktijken opgenomen die in alle gevallen als oneerlijk worden aangemerkt. Voorbeelden daarvan zijn:
- beweren dat u gebonden bent aan een gedragscode en daarnaar te handelen indien dit niet het geval is;
- een keurmerk voeren terwijl u daarbij niet bent aangesloten;
- het vermelden dat een product gratis is terwijl dit niet het geval is;
- wettelijke rechten van de consument voorstellen als een onderscheidend kenmerk van uw aanbod; en
- beweren dat een product slechts gedurende zeer korte tijd beschikbaar is of zeer korte tijd tegen een bepaalde prijs beschikbaar is om zo de consument snel te laten beslissen zonder dat hij daar over kan nadenken, terwijl dit niet waar is.
Het is niet nodig dat u als online aanbieder bewust de consument misleidt, ook als u per abuis onvoldoende informatie plaatst op de website en de consument daardoor wordt misleidt kan er sprake zijn van een oneerlijke handelspraktijk. Het is daarom van belang om goed in de gaten te houden of de informatie die op uw website te vinden is of die u vermeldt in online reclame voldoende duidelijk is en de consument niet kan misleiden. ICTRecht kan uw website hierop controleren.
27-11-2009
De European Union Secondary Ticketing Association (EUSTA) heeft, in samenwerking met de Consumentenautoriteit en het Ministerie van Economische zaken, een gedragscode in het leven geroepen om misstanden op de secundaire ticketmarkt tegen te gaan. Aangesloten marktpartijen komen in aanmerking voor een keurmerk als zij zich conformeren aan de gedragsregels die zijn opgesteld. Op deze wijze hopen de initiatiefnemers meer bescherming aan consumenten te kunnen bieden dan nu het geval is en de ticketmarkt transparanter te maken.
Naast een aantal algemene bepalingen waar webwinkels sowieso wettelijk aan moeten voldoen (m.b.t. persoonsgegevens, het bestelproces, een deugdelijke klachtenprocedure e.d.), bevat deze gedragscode een aantal specifieke bepalingen. Belangrijke do’s en don’ts van de gedragscode op een rijtje :
DO’s:
Informatieplicht Bij het aanbieden van de kaartjes op de site moet vermeld staan dat de verkoop voor het evenement via de officiële verkoopkanalen is begonnen.
De oorspronkelijke prijs van de toegangskaarten moet erbij staan of er dient duidelijk worden gemaakt dat het om doorverkoop gaat. In het laatste geval moet de consument gewezen worden op de mogelijkheid de oorspronkelijke prijs op te vragen.
Plaatsbepaling Als wederverkoper van tickets dien je al voor de bestelling de plaatsbepaling van het toegangskaartje kenbaar te maken. Het moet voor de consument duidelijk zijn op welke plaats hij recht heeft.
Garantie Als de overeenkomst niet wordt nagekomen of het toegangsbewijs geeft geen toegang aan het evenement (wat niet te wijten is aan de koper) dan dient de koper 120% van de overeengekomen prijs terug te krijgen. In het geval het evenement niet doorgaat krijgt de koper 100% terug van de overeengekomen prijs.
Voorwaarden Ieder aangesloten lid neemt de algemene levervoorwaarden van EUSTA integraal over op zijn website.
DON’Ts:
Misleidende informatie De indruk wekken een officieel verkooppunt te zijn van een evenement of beweren dat de toegangskaarten bij de primaire verkoopkanalen zijn uitverkocht is niet toegestaan.
De leden hebben tot 1 januari 2010 de tijd om hun bedrijfsvoering in overeenstemming te brengen met de bepalingen van de gedragscode. De gehele gedragscode kunt u hier lezen.
Wetsvoorstel
In de tussentijd wordt er in de Tweede Kamer druk vergaderd over het initiatiefwetsvoorstel ‘doorverkoop toegangskaarten’. SP-kamerlid Gerkens en CDA-kamerlid van Vroonhoven willen dat er geen winst meer mag worden gemaakt met het doorverkopen van toegangskaarten. Zij hopen op deze wijze woekerwinsten tegen te gaan . Uit een op 23 november verschenen onderzoek van de Universiteit van Groningen wordt echter het beeld van woekerwinsten en louche handelaren bijgesteld. Volgens de onderzoekers zijn er in Nederland geen dominante partijen die de markt ontwrichten, en komt slechts 3,7% van de toegangskaartjes op de secundaire ticketmarkt terecht.
10-10-2009
Sinds vorige week is de wet rond ongevraagde mail aangescherpt: u dient van alle ontvangers (zakelijk of particulier) voorafgaande en expliciete toestemming te hebben voordat u ze mag mailen met reclame, persberichten of nieuwsbrieven. Nu denkt u misschien, “dat is geregeld in onze algemene voorwaarden” of “dat kunnen mensen nalezen in de privacystatement”, maar dat is niet genoeg. Zo’n indirecte toestemming is niet rechtsgeldig en kan u op een fikse boete komen te staan.
De telecommunicatiewet eist namelijk expliciete (ondubbelzinnige) toestemming van de ontvanger. Kort gezegd betekent dat dat u een aanvinkvakje moet tonen met als tekst “Ik wil graag de nieuwsbrief ontvangen”. Pas als dat vakje is aangekruist, mag u het e-mailadres op de verzendlijst van die nieuwsbrief zetten.
Die tekst moet expliciet zijn over waar men toestemming voor geeft. In het voorbeeld hierboven is er toestemming voor de nieuwsbrief, maar daarmee nog niet voor persberichten of aanbiedingen voor nieuwe producten. Wilt u ook die twee soorten berichten versturen, dan moeten er dus twee extra aanvinkvakjes bij komen.
Het is daarbij onvoldoende om alle soorten berichten op te noemen in uw privacystatement of algemene voorwaarden en dan één aanvinkvakje te tonen met “Ik aanvaard de privacystatement” of “Ik ga akkoord met de algemene voorwaarden”. Uit zo’n akkoord blijkt namelijk niet dat men ook werkelijk zich op de nieuwsbrief wil abonneren of persberichten wil ontvangen.
Mocht u in uw algemene voorwaarden hier nog teksten over hebben staan, zorg er dan zo snel mogelijk voor dat er ook expliciete aanmeldmogelijkheden voor komen.
Vorige berichten
